Interview met Tobiah

Ik wil mijn levensverhaal met jullie delen. Zoals je kunt lezen achter de link heb ik heel wat door- en meegemaakt. Het is een hele moeilijke tijd geweest, maar gelukkig is mijn leven totaal veranderd omdat God in mijn leven kwam en nu ben ik gelukkig getrouwd en heb daardoor een heel ander leven gekregen.

Hoe heb je jouw gezinsituatie ervaren, beschermd of vrijzinnig?

Ik zou mijn gezinssituatie waarin ik opgroeide willen omschrijven als alles behalve beschermd. Ik ben opgegroeid met een depressieve moeder en een verslaafde vader. Mijn vader droeg zoveel trauma’s met zich mee uit een eigen gebroken jeugd, dat hij op een punt kwam dat hij besloot een ander/nieuw persoon te willen worden. Zijn “oplossing” was een geslachtsverandering. Mijn moeder ging hier uiteraard niet in mee waarop een dramatische en gewelddadige scheiding volgde. Ik was toen 6. Mijn vader zette door en onderging deze transformatie met als bijkomend gevolg dat ik hem bij een bezoek geen “pappa” meer mocht noemen. Dat was mijn laatste bezoek tot aan de begrafenis. Want toen ik 9 was heeft mijn vader, al dan niet bewust, een fatale overdosis heroïne en cocaïne genomen met een hersenbloeding tot gevolg. Ik ben hierna een tijd onder behandeling geweest bij een kinderpsychiater omdat ik niet meer sprak of at. Mijn moeder raakte buitengewoon depressief en mede daardoor keihard en zonder gevoel in de opvoeding. Daar ik ook enorm getreiterd werd op school m.b.t mijn uiterlijk en armoede en intelligentie, raakte ik afgestompt en eenzaam. Ik hing op straat rond en trof daar anderen die in een vergelijkbare situatie zaten. Geen geld, geen aanzien, honger en woede. Het was makkelijk om te beginnen met roken en vandaar was de stap naar blowen makkelijk gezet. Toe ik 10 was, en hier reeds mee begonnen, kreeg ik het aanbod om 200 gulden te verdienen. Het enige wat ik moest doen was zonder vragen een pakketje wegbrengen. Dat deed ik graag, jongen 200 gulden was 3 weken boodschappengeld thuis. Maar nog belangrijker, ik was een van de jongens. Ik besefte niet dat ik natuurlijk gebruikt werd omdat een minderjarige wel handig was. Ik leerde al snel om auto te rijden, zo palmden ze me makkelijk in. Ik stal auto’s, bracht pakketjes weg en bracht de junkies bij de dealers en andersom. Ik kreeg mijn eerste pistool in handen toen ik 14 was, en stapte tussendoor op m’n twaalfde ook over op de cocaïne. Ze noemde me de “psycho” omdat ik alles deed en nooit nee zei. Ook was ik agressief en grof, dat scoorde wel. Toen ik 16 was kwam ik in de jeugdgevangenis na te zijn opgepakt in een gestolen auto met 600 gram cocaïne en een doorgeladen Beretta naast me. Ik kreeg acht maanden jeugddetentie opgelegd. Tijdens mijn verblijf in mijn eerste jeugdgevangenis besloot een gekke Oekraïner dat ik over hem gepraat moest hebben met de leiding en hij probeerde mij van achteren te wurgen met een staaldraad. Omdat ik wist dat hij mij zocht had ik bij het technieklokaal een ijspriem gejat en deze droeg ik bij me. Ik stak hem in zn buik om los te komen, en dit had zelfverdediging kunnen zijn als ik hem niet nog 6x had gestoken. Hij heeft het overleefd maar de rechter toonde geen begrip en gaf mij vanwege noodweerexces 22 maanden extra. En ik werd overgeplaatst, naar wat ik nu als de hel omschrijf. Ik heb in die tweede jeugdgevangenis alles voorbij zien komen wat je in films ziet, geweld en verkrachting; drugshandel en corrupte medewerkers, tot aan gijzelingen die beëindigd werden door de DSI. Na mijn tijd in detentie ben ik op straat beland daar jeugdzorg waar ik al vanaf mijn 14e vertoefde in internaten en crisisplaatsen zich niet bekommerde om iemand van 18 en de volwassenenzorg begint als je 21 of 23 bent. Ik heb buiten geslapen onder bruggen en in parken. Ik weet hoe vuilnisbakdiners smaken en hoe je bukshag rookt. Ik ken de vernedering van bedelen en nog erger; namelijk op straat lopen en omdat mensen je al tijden vermijden maar eens een geluid maken om te kijken of je stem het eigenlijk nog doet. Ik heb vanaf mijn kindertijd tot en met deze periode 7 zelfmoordpogingen gedaan, en vond mezelf een echte sukkel omdat deze gefaald hadden.

Wanneer is de verandering in jouw situatie gekomen?

In 2004 ben ik door iemand die een Christelijk beschermd wonen project runt van de straat gehaald. Hij verlangde niets anders dan een geldig ID-bewijs. Hij heeft me een thuis gegeven en waardigheid. Ik ben tot geloof gekomen omdat ik zag dat de God die hem dreef en motiveerde door hem werd nageleefd. Ik heb me bekeerd en had de zaken zover op de rit gekregen dat ik met een opleiding maatschappelijk werk begon. Toch was dit niet de volledige omslag.

Is daar een oorzaak voor aan te wijzen?

Ik leefde een dubbelleven. Het ging goed met me en ik werd arrogant. Dacht van twee wallen te kunnen eten. Aan de ene kant, ik had een woonplaats en mensen die enthousiast over me waren. Ik stond op zondag met mijn handjes omhoog in de kerk en had de juiste toon gevonden voor mijn getuigenis. En op de SPH wist ik iedereen te vertellen dat ik nu ging doen waar de zorg tekort schoot. Ik ging de straten redden. Maar andere kant was ik elke avond high van de drugs, ik sliep met verschillende vrouwen en speelde de gangster op straat. Ik wilde allebei dacht ik, maar eigenlijk was ik doodsbang voor het onbekende.

Hoe heb je deze periode beleeft?

Ik was gestrest en angstig. Voelde me nergens thuis en wist niet wie ik nu was of wilde zijn. Ik wist me geen raad in normale alledaagse situaties en onder de normale mensen. Op straat was ik ook niet meer volledig hard en onafhankelijk en ik werd gek. Ik was eenzaam en wanhopig en probeerde dit uit alle macht te verbergen. Ik kon me overal staande houden maar als ik alleen was wou ik alleen maar mezelf verdoven of doden.

Hoe ben je tot de conclusie gekomen dat je zo niet verder wilde?

Ik werd door de eigenaar van de Christelijke opvang op straat gezet. Ik had zoveel kansen en herkansen gehad en hij kon mij niet langer handhaven. Ik was terug in de goot en dat was het ergste, erger dan mijn jeugd en erger dan de gevangenis. Ik was doodsbang omdat ik al had ondervonden dat ik het niet aankon. Ik heb mij acht maanden lang vol drugs gegooid en ben geen moment nuchter geweest. Ik heb gestolen en geroofd, gelogen en relaties aangegaan omdat die meiden geld en een bed hadden. Ik was bezig dood te gaan en woog nog maar 45-50 kilo. Ik verschimmelde letterlijk en was een dier geworden. Ik was slechter af dan ooit tevoren. Ik had in mijn “dubbelleven” een dominee leren kennen en die heeft me gepusht om naar een christelijke afkickkliniek te gaan. Hij heeft zelfs 3 weken een caravan voor me gehuurd en een fiets geleend om me elke dag voor een motivatiegesprek te melden. Ik kon kiezen wegrotten tot het graf of …. leven.

Kwam dat doordat je er achter kwam dat je meer kon dan je dacht?

Ik geloofde helemaal niet in wat ik kon. Maar ik ontdekte dat ik nog steeds een keuze had. Ik kreeg de mogelijkheden doordat er iemand in mij wou investeren. Iemand die mij zag en zich niet kokhalzend omdraaide. En diep vanbinnen verlangde ik naar leven. Niet overleven of de tijd doorkomen maar echt leven. En ik greep mijn laatste strohalm vast. Ik was ervan overtuigd dat God bestond en dat Hij mij opmerkte. Ik wou Hem een eerlijke kans geven. Niet alleen met afkicken maar ook met het vormen van een identiteit.

Was dat een moeilijke periode?

Ja ik moest niet alleen erkennen dat ik niet wist wie of wat ik was maar ook dat ik geen idee had hoe je dat eigenlijk deed, leven. Ik was doodsbang en voelde me continu alsof ik in een brandend huis was en de enige uitweg was over een trap die onder stroom stond. Ik haatte het om zo kwetsbaar te zijn en verzette me heel erg.

Hoe is de verandering ontstaan?

In eerlijkheid. Ik merkte langzaam op dat het bevrijdend was om eerlijk te zijn. Over angst, over onvermogen, over pij en frustraties maar ook over dromen en verlangens. Ik mocht nog steeds vrijwillig op mijn rug ging liggen en afwachten of iemand mij een trap na zou geven of een hand uit zou steken maar ik leerde langzaam geloven dat mijn waarde daardoor niet veranderde. De God Die mij bedacht en maakte heeft mij lief. In falen en succes mag ik er zijn en doe ik er toe. Ik heb vaardigheden die van nut zijn. Ik ben leuk gezelschap en kan me goed inleven. Ik heb de wereld wat te bieden en ook aan mezelf. Ik heb een reden om te leven, ik ben geen waardeloze parasiet maar een volwaardig mens.

Hoe heb je deze periode ervaren en/of doorgekomen?

Ik heb met veel zweet en tranen langzaam een groei doorgemaakt. Met de groei van mijn zelfbeeld en mijn waardigheid heb ik ook de kleine praktische zaken kunnen oefenen. Zoals discipline in een dagritme, persoonlijke verzorging en het huishouden. Maar ook in hoe gedraag ik mij op bezoek bij iemand, hoe stel ik mezelf voor en hoe onderhoud je eigenlijk een (beginnende) vriendschap? Ik leerde om mislukkingen niet als definitief te zien maar als een kans om te leren, te proberen en te veranderen. Ik leerde me te schamen en frustreren zonder gelijk alles overboord te gooien. Ik leerde sorry zeggen en mijn fouten toegeven. Ik leerde ook om trots te zijn op mezelf en heel dankbaar naar iedereen naast me.

Hoe is je leven veranderd en hoe beleef je dat?

  Ik heb na de kliniek een discipelschap-trainingschool gevolgd. Hier wordt je gevormd in het Christelijk geloof en verschillende taken daarbinnen, variërend van ontwikkelingswerk tot preken en van theologie tot aan jongerenwerk, muziek en Bijbelstudie en nog veel meer. Dit heeft mij heel veel gebracht met het ontdekken van mijn identiteit. Ook heb ik daar mijn vrouw leren kennen, en naast aale liefde en plezier heeft het huwelijk mij ook heel veel genezing gebracht. Het is heerlijk dat iemand er voor kiest de mijn te zijn en van mij te houden! Ze heeft zelfs het vaderschap aan mij toevertrouwd met het baren van onze twee dochters. Ik zie dat we een fijne familie hebben, zelfs de relatie met mijn moeder en zus is volledig gezond en leuk! We hebben een kleinen maar hechte vriendengroep en ik heb een plek in mijn kerk. Waar ik begon in chaos is er nu rust en vrede en heel veel vreugde. Het is heerlijk wakker worden in het besef dat je waardevol bent en iets te betekenen en bieden hebt. Dat het verleden je is vergeven en genezen en dat je zelf iets moois kan bouwen met je geliefden.

Heb je een advies voor anderen die hetzelfde hebben en/of situatie zijn?

Je bent waardevol. Jouw bestaan is geen chemisch foutje, het is belangrijk dat jij er bent. Wees open over jezelf, transparantie geeft rust. Vraag om hulp, en probeer dingen. Als je bent waar ik was, dan heb je niets te verliezen dus probeer. Oefen en ontdek maar bovenal omring je met mensen en situaties die jou er aan herinneren dat jij ertoe doet. Je bent geen kakkerlak of parasiet, je verdient het te leven en het leven verdient jou!

Denk je dat de stichting meer dan jij denkt in deze situaties tot steun zijn?

Jazeker. Jullie bieden een kans om iets nieuws te doen. Om open te zijn en nieuwe dingen te proberen. Een mogelijkheid om mee te doen, om gezien te worden. Daar kan iets gezaaid worden dat verandering kan brengen. Het laat zien dat je niet de eerste en niet de enige bent in deze situatie en dat je dan nog waardig bent en kunt leven!